Bibliotheek Hove

Literatuurweetjes

Literatuurtips:  

Binnenland

 Geert van Istendael – Het lijk in de boomgaard – Houtekiet

Het is opmerkelijk dat Van Istendael (1947), ooit gevierd VRT-journalist en auteur van mooie essays, romans, verhalen en poëzie zich nu bekeert tot het misdaadgenre. De titel van het boek zou zo uit de Maigret-reeks kunnen komen. Van Istendael kent zijn klassiekers..

Nagelbijtende spanning hoef je hier niet te zoeken, wel schreef hij een vermakelijke politieroman waarin hij puntig zijn verhaal vertelt en speelt met de clichés van het genre. Vegetariërs worden 'komkommerfundamentalisten' genoemd en iemand geeuwt als een 'afgrond'. Dat soort gevatheden lees je op elke bladzijde. ’Het lijk in de boomgaard’ heeft zijn auteur een aantal vermakelijke uren bezorgd en zal ook een lezer die zoekt naar een schalkse vertelling voor een verloren namiddag niet ontgoochelen.

Buitenland

Sarah Pinborough – Wat jij niet ziet – The House of Books

‘Wat jij niet ziet’  begint als een klassieke roman over liefde en overspel. Louise is een alleenstaande moeder. Tijdens een zeldzaam avondje uit ontmoet ze een man en valt als een blok voor hem. De maandag erop ontmoet ze haar nieuwe baas, David. De man uit het café, die getrouwd blijkt te zijn.David is een succesvolle psychiater die na een dronken avond op café ontdekt dat de vrouw met wie hij gekust heeft en op wie hij verliefd wordt zijn nieuwe secretaresse Louise is.Thuis heeft hij een vrouw, Adèle, die naast beeldschoon ook behoorlijk gek is en die na de verdachte dood van haar ouders nooit meer helder uit een psychiatrische instelling is gekomen.Het wordt snel onbehaaglijk wanneer Adèle besluit om in het leven van Louise te infiltreren. Passie en liefde mogen dan haar drijfveer zijn, Adèle blijkt een van de meest gestoorde vrouwen te zijn die je ooit zult ontmoeten. Zelfs als je een afkeer hebt van het paranormale, dan kun je niet anders geloven dan dat het ‘best wel eens zo zou kunnen zijn’.

Sarah Pinborough is een beslagen thrillerauteur die meestal voor tieners schrijft en een voorkeur heeft voor fantasy en parallelle werelden. Zonder groene mannetjes of robots slaagt ze erin om je in ‘Wat jij niet ziet’ – en neem die titel gerust letterlijk – de stuipen op het lijf te jagen.

Mike Nicol – Machtsvertoon – De Geus

De Zuid-Afrikaan Mike Nicol schetst in zijn boeken  de levens van mensen die graag aan de juiste kant van de wet willen leven maar daar niet in slagen.Het hoofdpersonage is Mace Bischop, wapenhandelaar en  smokkelaar die denkt dat hij met een firma die rijke mensen bewaakt  binnen de lijntjes kan kleuren. Krista Bishop, zijn dochter is de spin in het web en  runt een beveiligingsservice voor vrouwen. Dan krijgt ze een opdracht van de geheime dienst waar ze geen nee tegen kan zeggen: het beveiligen van twee Chinese zakenlieden. Deze proberen de macht over te nemen in de lucratieve illegale handel van abalone, een zeldzame lokale zeevrucht die zeer gewild is in China.Ook Kaapstadse bendeleiders willen de hulp van Krista – voor hen betekent de abalone macht, geld, drugs en wapens.

In ‘ Machtsvertoon’ schrijft Nicol compromisloos over bende oorlogen waar afrekeningen aan de orde van de dag zijn. Krista en haar partner Tami proberen zich staande te houden in  de schokgolven die de oorlog om de schelpdieren veroorzaakt.

Nicol heeft weinig woorden nodig om een scène of een personage te schetsen; zijn humor is hard en onderkoeld en de dialogen kunnen zo in een film. 

Ariel Levy – De regels gelden niet – Atlas Contact

Autobiografie. Alles wat maar fout kon gaan, ging fout in het leven van Ariel Levy, journaliste bij The New Yorker. Ze schreef een krachtig boek over haar verlies.Het klopt zeker dat het echte leven een rommeltje is in vergelijking met het leven dat romanpersonages leiden. Toch kan een autobiografie die de structuur heeft van een roman en leest als een pageturner, waarachtig zijn. ‘De regels gelden niet’ gaat over de maanden waarin Levy haar ongeboren kind, haar partner en haar huis verloor en over de periode die aan die 'ontploffing' voorafging. De opbouw is eenvoudig en rechtlijnig; de tekst is doorspekt met heel specifieke details. Er zitten ook bevlogen, haast poëtische passages in het boek. Er zit vaart en humor in haar proza en, aan het eind, rauwe emotie.

De wijsheden die de schrijfster brengt, zijn niet opzienbarend en toch krijgen ze een nieuwe glans. Nadat je dit boek hebt gelezen, besef je in elke vezel van je lijf dat het niet meer dan logisch is dat niet alle verlangens in het leven worden bevredigd.Dit had een overdreven dramatisch en sentimenteel boek kunnen worden, toch is dit vooral een krachtige, onopgesmukte autobiografie.

Roman Krznaric – Carpe Diem – Ten Have

In ‘Carpe diem’ haakt Roman Krznaric in op het feit dat het motto van de Romeinse dichter Horatius nog altijd springlevend is.Maar 'Pluk de dag' is ook gekaapt door de consumentenindustrie en de mindfulnessbeweging. Zij hebben het motto vernauwd tot 'Koop de dag' en 'Pluk het nu'.

Krznaric wil het tweeduizend jaar oude motto heroveren op zijn kapers. Daarvoor schrijft hij de eerste cultuurgeschiedenis van Carpe diem. Wanneer kun je het best de dag plukken en wanneer niet?

De antwoorden lijken voor de hand te liggen: genieten van het moment, de kleine dingen des levens koesteren, doen wat je graag doet en daar naar leven…

Cultuurcriticus en levensfilosoof Krznaric brengt een tot nadenken stemmende tour van hoe Horatius’ kreet in onze tijd wordt ingevuld.

Nog geen reacties

Plaats een reactie

Plaats een reactie

Reacties worden eerst gemodereerd
voordat ze op de site verschijnen.

Meer nieuws

Meer nieuws