Bibliotheek Hove

Literatuurweetjes

Literatuurtips:  

Binnenland

Lieven Saerens – Haat is een deugd. Het credo van de jodenjagers. – Lannoo

Lieven Saerens beschrijft in ‘Haat is een deugd’ het dodelijk parcours van drie Antwerpse Jodenjagers tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Al voor de oorlog dwepen ze met hun Jodenhaat en ze worden dan ook nazi's van het eerste uur. Saerens legt het perverse denken van de drie Jodenhaters en hun kompanen bloot aan de hand van talrijke getuigenissen en authentiek beeldmateriaal.

Hij levert met dit boek opnieuw baanbrekend onderzoek naar de wortels van het antisemitisme in Vlaanderen, de minimalisering en de ontkenning ervan en spit ook nieuwe details boven over de medewerking van de Antwerpse autoriteiten aan de Jodenvervolging.

 

Koen Peeters – De mensengenezer - De Bezige Bij

Winnaar van de ECI-literatuurprijs 2017.

Remi, voorbestemd om in de Westhoek zijn vader als boer op te volgen, wordt achtervolgd door ontembare dromen en stemmen. De verhalen van zijn nonkel over de eerste wereldoorlog, een zwarte soldaat en een geest maken diepe indruk op hem.

Hij wil andere horizonten opzoeken, treedt in bij de jezuïeten en volgt zijn hart naar Congo, waar hij door het Yaka-volk wordt beschouwd als revenant, een reïncarnatie van hun vroegere chef: Een mensengenezer

‘Ik heb geen fantasie’ is een bekende slagzin van Koen Peeters, en ook deze roman berust op ware feiten. Remi is in realiteit de Leuvense hoogleraar Renaat Devisch, en de verteller die achter hem aangaat, is natuurlijk Peeters zelf.

Niet alleen verraadt ‘De mensengenezer’ een scherp oog voor de dagelijkse gebruiken van de Westhoek en Congo, wat deze roman meer dan interessant maakt zijn de filosofische bespiegelingen die erin aan bod komen.

Net zoals de wereld is ook de mens fundamenteel onkenbaar, suggereert Peeters. We zijn blinden die ons een weg proberen te banen doorheen het duister. Het is precies dat tasten dat het leven – en dit boek – de moeite waard maakt.

Buitenland

George Saunders – Lincoln in de Bardo – De Geus

Winnaar Man Booker Prize 2017.

In 153 korte hoofdstukken worden 166 personages opgevoerd.

Gaandeweg voltrekt zich het literaire wonder: de aanvankelijk zo chaotisch lijkende veelheid aan stemmen en brokjes informatie vloeit ineen tot een samenzang die niet alleen een steeds grijpbaarder verhaal vertelt, maar uitgroeit tot een indrukwekkende beschouwing over compassie en een prachtig portret van een gekweld en verscheurd man.

Voor het zover is, voegt zich een nieuwe stem bij het koor: die van Willie Lincoln, het 11-jarige zoontje van de president dat onlangs is overleden. Dan wordt duidelijk dat dit lot ook Vollman, Bevins, Thomas en al die anderen heeft getroffen. Alleen weten ze het nog niet. Ze denken dat ze ziek zijn - vandaar de term 'krankenkist'.

In werkelijkheid bevinden ze zich in wat Tibetaanse boeddhisten de 'bardo' noemen: het stadium tussen dood en wedergeboorte.

Door dit alles heen weeft Saunders het verhaal van de diepbedroefde Abraham Lincoln, die meerdere bezoeken brengt aan het mausoleum waar zijn kind ligt. De hoofdstukken waarin Lincoln figureert behoren tot de indrukwekkendste van het boek. Ze tonen een vader die verscheurd wordt door verdriet en een president die de loodzware verantwoordelijkheid draagt voor een land in burgeroorlog.

Toch is ‘Lincoln in de bardo’ niet alleen zwaarwichtig. Het boek is rijk aan zowel subtiele als boertige grappen, prettige absurditeiten en gestoorde personages.

 

Margo Jefferson – Negroland .Een autobiografie – De Arbeiderspers

Als dochter van een kinderarts en een modieuze moeder groeide Margo Jefferson op te midden van de hoogopgeleide en welvarende zwarte elite in Chicago in tijden van segregatie – in wat zij ‘Negroland’ noemt.

Tegen de achtergrond van beslissende historische gebeurtenissen als de burgerrechtenbeweging, de opkomst van het feminisme en de schijn van een postraciale tijd, brengt Jefferson haar leven in kaart, dat werd getekend door psychologische en morele tegenstellingen in een zwarte middenklasse met ogenschijnlijke privileges.

Jefferson kreeg van huis uit mee dat zij en de andere leden van de zwarte voorhoede het verder hadden geschopt dan de meeste blanken die op hen neerkeken. Maar de boodschap erbij was dat dit nooit erkend zou worden door dezelfde blanken met hun vanzelfsprekende voorrechten. "Wij zijn negers van de hoogste klasse en Amerikanen van de hogere middenklasse", prentte Jeffersons moeder haar dochter in. "Maar de meeste mensen beschouwen ons als Gewoon Negers."

'Negroland' noemt Jefferson dit milieu, waarvan de leden prestatiegerichter waren dan de gemiddelde Amerikaan maar waar de Amerikaanse droom begrensd was. Eigenlijk kon je elk moment (terug) op je plaats worden gezet.

Nog geen reacties

Plaats een reactie

Plaats een reactie

Reacties worden eerst gemodereerd
voordat ze op de site verschijnen.